Thies over openheid bij mannen

Dat mannen het moeilijk vinden om te praten over hun mentale gezondheid en psychische klachten is al lang geen verrassing meer.

De cijfers van de laatste jaren geven een keihard beeld. 2/3e van de zelfmoordpogingen in Nederland wordt gedaan door mannen. Wereldwijd is het zelfs zo dat er elke minuut één man sterft als gevolg van zelfmoord. Dat het een probleem is kunnen we al heel lang niet meer ontkennen. Maar wat is dan de oplossing?

Voor we daar induiken vertel ik je graag eerst iets over mijzelf. Ik ben Thies en ik ben ziek. Mentaal ziek om precies te zijn. Op het moment van schrijven (maart 2021) vecht ik (opnieuw) tegen PTSS en depressie. Die twee mentale ziektes heb ik eerder in mijn leven ook al moeten overwinnen. Daarnaast heb ik eerder ook al een negatief zelfbeeld, overgewicht, perfectionisme en een burn-out op mijn bordje gekregen. Dat ik leef met een rugzakje zou je een licht understatement kunnen noemen.

Op mijn 14e ging ik voor het eerst naar een psycholoog. Nu ben ik 30en heb ik een aantal therapietrajecten achter de rug om de bergen te beklimmen die mijn mentale ziektes zijn. Wat mij denk ik onderscheid van andere mannen is dat ik open en kwetsbaar kan praten over mijn mentale problemen. Midden in mijn burn-out en depressie – november 2019 – ben ik mijn Instagram account @Thiescipline gestart. Op dit account deel ik mijn struggles, wat ik doe om uit mijn mentale ziektes te komen en tips en tricks hoe anderen ook aan hun mentale gezondheid kunnen werken.

Het grappige is: ik was vroeger juist helemaal niet open over hoe ik mij voelde. Ik kropte alles op en liet niemand toe. Pas toen ik in mijn burn-out en depressie belandde ging de knop om. Als opkroppen en niet praten over mijn emoties mij in die situatie lieten belanden kan openheid en kwetsbaarheid alleen maar beter zijn. Letterlijk het tegenovergestelde van wat ik gewend was en ik ben er nog iedere dag dankbaar voor dat ik die knop heb omgezet.

Daar zit misschien ook wel direct een van de kanten van het probleem. Ik moest een hele harde switch maken in mijn mindset én mijn gedrag omtrent mentale gezondheid. Bij andere mannen zal het denk ik ook niet zo makkelijk gaan. Dat komt vooral omdat we het niet ‘normaal’ vinden om te praten over onze gevoelens en emoties. Het is toch veel makkelijker om te praten over voetbal, andere hobbies of over ons werk. Tot het wel opeens een noodzaak wordt. Vaak omdat er iets ernstigs of moeilijks gebeurd in de directe omgeving. Dan blijkt opeens dat niet om kunnen gaan met onze emoties en wegrennen voor onze gevoelens alleen maar meer problemen opleveren.

Een deel van de oplossing zit denk ik dus in het normaliseren van het praten over mentale gezondheid, emoties en gevoelens. Want als we er niet over praten weten anderen niet hoe ze er mee om moeten gaan. En als anderen er niet weten mee om te gaan wordt er ook niet over gepraat. Zo houden we de vicieuze cirkel én het taboe in stand. Waarom delen we niet waar we bang voor zijn? Wat die ernstige situatie of pijnlijk moment bij ons teweeg heeft gebracht? Of waar we tegen aan lopen in ons eigen gedrag?

In mijn optiek komt dat grotendeels door onze opvoeding. Onze vaders, opa’s en andere mannelijke voorbeelden waren het niet gewend om te praten over emoties en gevoelens. Dus als de generatie voor ons het niet heeft geleerd, kunnen zij het ons ook niet leren en wij de generatie na ons ook niet. We hebben simpelweg geen voorbeelden die ons de noodzaak laten inzien en het normaal voor ons maken om er over te praten.

Als wij als mannen vervolgens in de (mentale) problemen komen hebben wij geen houvast en niet de juiste handvatten en tools om daar mee om te gaan. Tel daar nog eens bij op dat het niet als ‘mannelijk’ wordt gezien om hulp te vragen en je komt uit in de huidige situatie.

Eén van de hulpmiddelen in deze strijd is het normaliseren en accepteren van psychologische hulp zoeken. Ik kwam laatst online een meme tegen die toonde dat mannen alleen naar een psycholoog zullen gaan als we het niet als therapie verpakken, maar als analyse. Hoewel dit natuurlijk lollig is bedoeld zit daar denk ik wel direct een gedeelte van de oplossing. Mannen vinden het helemaal niet erg om aan zichzelf te werken. Ga naar een gemiddelde sportschool en je ziet genoeg mannen die aan zichzelf werken. Hoe we het verpakken is voor mannen dus belangrijk.

Al met al denk ik dat mannen erg geholpen zouden zijn bij andere mannen die het goede voorbeeld geven en aantonen dat het heel normaal is om hulp te zoeken en aan jezelf te werken. Letterlijk het normaal maken van psychologische hulp en werken aan de mentale gezondheid. Hopelijk kunnen we zo een druppel olie laten vallen die uiteindelijk een olievlek wordt. Zo maken we het niet alleen voor onszelf makkelijker. Maar ook voor onze zonen en de generaties daarna.

Meedoen?

Herken jij je in het verhaal van Thies, wil je iets vragen of reageren? Plaats dan hieronder een reactie. Zorg er voor dat je altijd respectvol blijft en elkaars krachten stimuleert. Beledigende of kwetsende reacties worden verwijderd. Je mag Thies ook persoonlijk benaderen via zijn instagram @Thiescipline.

Wil je ook een persoonlijk verhaal insturen? Dat kan! Stuur een mail met jouw verhaal naar dorianne@psycholoogtogo.nl. Je kunt gebruik maken van de volgende leidraad: start met wie jij bent, deel daarna jouw verhaal (hetgeen waar je mee worstelt/tegen aan loopt) en sluit af met jouw boodschap of tips/advies aan de lezer. Optioneel mag je een een foto toevoegen. Geef ten slotte aan of je anoniem wil blijven of niet.


← terug naar het overzicht

4 gedachten over “Thies over openheid bij mannen”

    • Hoi Marianne, dank je wel voor je reactie en complimenten aan Thies! Dat zal hij fijn vinden om te horen.

Plaats een reactie