Tember over herstel van depressie

Mijn naam is Tember. En zolang ik mij kan heugen, heb ik last van stemmingswisselingen. Ik zonk regelmatig weg in mijn sombere gedachten. Met een onmetelijke snelheid kwam ik dan terecht in een verstikkende, donkere en andere realiteit. Elke keer duurde het maanden voor ik me weer een beetje normaal voelde.

Nadat er teveel brokstukken op mijn pad waren gegooid, stortte ik uiteindelijk volledig in. Elke dag voelde als overleven. Ik was verloren, verdrietig en lusteloos. Ik werd geteisterd door de geesten uit mijn verleden. Door totale uitputting kon ik niet meer goed nadenken. En toch dacht ik de hele dag na, over de somberste dingen die een mens zich kan inbeelden. Donkere, mistige gedachten. Ik maakte me over alles zorgen. Ik functioneerde niet meer. Ik lag dagen achtereen in bed. Ik kon niet meer opstaan. Ik wilde het niet eens meer proberen. Ik wilde hier niet meer zijn. Ik had suïcidale gedachten. Dit was echter een soort contradictie. Ik wilde niet dood, ik wilde alleen niet meer leven. Mijn angst voor de dood was niet weg. Mijn wil om te leven wel. Ik wilde geen pijn meer voelen. Ontsnappen aan de chaos in mijn hoofd, waar mijn gedachten aanvoelden als de ergste martelingen. De enige manier om te kunnen ontsnappen, was door niet langer te leven.

Toen ik begon te herstellen, deed ik dit met nieuwe ogen. Eigenlijk was ik verbaasd dat ik er nog was. Ik had niet verwacht dat ik het zou overleven. Ik werd me bewust van dingen waar ik me voorheen niet bewust van was. Alleen, de wereld was niet veranderd. Ik was veranderd. Ik wilde weer leven.

In mijn periode van herstel heb ik mezelf ondergedompeld met boeken over mindfulness. Hier heb ik veel belangrijke levenslessen uitgehaald. Ik heb geleerd om dingen vanaf een afstandje te bekijken. Soms is het nodig om een stap terug te zetten en het even te laten rusten. Ook weet ik dat ik ’s nachts altijd begin te malen. Zodra de stilte valt gaat mijn gedachtentrein rijden. Luisterboeken helpen me de nacht door. Het maakt niet eens zo gek veel uit waar het over gaat, zolang het maar net interessant is om te blijven luisteren. En als ik andermans stem hoor, is er geen ruimte voor mijn eigen stemmetjes met negatieve gedachten. Ik was zo vaak in mijn gedachten bezig met iets wat in mijn verleden gebeurd was of maakte ik me zorgen over iets wat in de toekomst zou kunnen gebeuren. Door te leven in het nu, ben ik rustiger geworden. Ik kan mijn zorgen naast me neerleggen en genieten van wat er is. Ik probeer niet te oordelen en ik heb het verleden losgelaten. Leven in het nu heeft me meer bewuster gemaakt over het kleine geluk wat nu al in mijn leven is.

Ik mag van mezelf nu falen. Ik mag van mezelf nu twijfelen. Ik mag van mezelf nu van gedachten veranderen. Ik mag van mezelf nu imperfecties hebben. Ik mag van mezelf nu mijn kwetsbaarheden laten zien. Ik mag van mezelf nu trots zijn op alles wat ik wel en niet heb bereikt in dit leven. Ik mag alles, niks moet.

Mijn depressie heeft me gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben. Het is een deel van mijn leven geworden. De inktzwarte jaren die ik heb meegemaakt, brachten me uiteindelijk meer groei dan ik ooit had durven hopen. Door te leven in het nu, ben ik rustiger geworden. Ik kan mijn zorgen naast me neerleggen en genieten van wat er is. Ik probeer niet te oordelen en ik heb het verleden losgelaten. Leven in het nu heeft me meer bewuster gemaakt over het kleine geluk wat nu al in mijn leven is.

En hoewel ik het vreselijk vond om depressief te zijn en het verschrikkelijk zou vinden om opnieuw depressief te worden, heb ik een manier gevonden om van mijn depressie te houden. Om hem te omarmen. Het klinkt idioot, maar zonder mijn depressie zou ik niet de persoon zijn die ik vandaag ben. Ik hou van mijn depressie, omdat het me gedwongen heeft om geluk te vinden en me eraan vast te klampen. Ik hou van mijn depressie, omdat ik elke dag beslis om de redenen om te leven te omarmen. Dat is volgens mij een bijzonder voorrecht. Nu heb ik iets in mezelf ontdekt dat ik een ziel kan noemen, wat ik nooit op die manier had kunnen formuleren toen ik twee jaar geleden een verrassingsbezoekje van hel kreeg. Dit is een ontdekking die me heel dierbaar is. Op dit moment voel ik me zo fit en gezond, zelfs op dagen dat ik droevig ben.

Misschien word ik volgend jaar om deze tijd opnieuw wakker zonder mijn geest. Misschien komt deze hel ooit terug. Maar ik weet wat er van me overblijft als ik gek word en mijn lichaam langzaam vergaat. Op een vreemde manier ben ik zelfverzekerder dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik denk niet dat ik ooit nog zal proberen om mezelf van het leven te beroven. Ik denk ook niet dat ik mijn leven gemakkelijk op zou geven als mijn vliegtuig neer zou storten in de woestijn. Ik zou strijden om te overleven. Mijn leven is van mij.

Een van de gevoelens die ik het vaakst heb ervaren, is een gevoel van hopeloosheid. Ik wist zeker dat ik geen toekomst meer had. En als ik zeldzame dagen had dat ik wel mijn toekomst kon zien, was het een toekomst die ik niet wilde. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer oprecht kon lachen, dat ik de rest van mijn leven door moest komen achter mijn masker. Er was geen licht aan het einde van de tunnel. Sterker nog; de tunnel was aan beide kanten afgesloten. Ingestort. Ik kon alleen maar wachten, wachten tot mijn hart eindelijk zou stoppen met kloppen. Ik had je niet geloofd als je me toen zou vertellen dat ik op een dag wakker zou worden met een gevoel van tevredenheid. Dat compassie, acceptatie en ontvankelijkheid mijn kernprincipes zouden worden. Dat ik weer de slappe lach zou krijgen. Dat ik weer zou kunnen genieten van de zon op mijn gezicht. Dat ik vrolijk mee zou zingen als mijn favoriete liedje op de radio gespeeld wordt. Dat ik de kracht zou vinden om mijn verleden onder ogen te komen.

Ik hoop dat ik door middel van het delen van mijn verhaal mensen kan bereiken die zich herkennen in mijn gedachten en gevoelens. Ik wil anderen een hart onder de riem steken en tegen ze zeggen: ‘je bent niet alleen, ik heb hetzelfde doorgemaakt’. Deze mensen wil ik laten zien dat ze niet gek zijn. Dat ze zich niet hoeven te schamen. En belangrijker nog, dat dit niet het eindpunt hoeft te betekenen. Het klinkt als een cliché, maar het is de waarheid: er is licht aan het einde van de tunnel.

Meedoen?

Herken jij je in het verhaal van Tember, wil je iets vragen of reageren? Plaats dan hieronder een reactie. Zorg er voor dat je altijd respectvol blijft en elkaars krachten stimuleert. Beledigende of kwetsende reacties worden verwijderd. Je mag haar ook persoonlijk benaderen via haar instagram @dagboekvanmijndepressie. Heb je last van gedachten aan zelfmoord en wil je daarover praten? Neem dan gratis en anoniem contact op met 113.nl

Wil je ook een persoonlijk verhaal insturen? Dat kan! Stuur een mail met jouw verhaal naar dorianne@psycholoogtogo.nl. Je kunt gebruik maken van de volgende leidraad: start met wie jij bent, deel daarna jouw verhaal (hetgeen waar je mee worstelt/tegen aan loopt) en sluit af met jouw boodschap of tips/advies aan de lezer. Optioneel mag je een een foto toevoegen bij jouw verhaal. Geef ten slotte aan of je anoniem wil blijven of niet.


← terug naar het overzicht

2 gedachten over “Tember over herstel van depressie”

    • Dag Johan, dank je wel voor je reactie. Wat fijn om te horen dat het verhaal je aanspreekt. We hopen inderdaad dat het anderen kan helpen dit te lezen. Ikzelf ben ook erg onder de indruk van het verhaal van Tember. Mocht jij zelf ook worstelen met depressieve klachten, dan wens ik je veel sterkte en kracht toe. Groetjes, Dorianne van PTG.

Plaats een reactie