Iris over chronisch ziek zijn

Als je me zes jaar geleden had verteld dat ik een stuk zou schrijven over mijn chronische ziekte, dan zou ik waarschijnlijk eens goed gelachen hebben. Als je me ook nog eens had verteld dat ik zou houden van mediteren, wandelen in de natuur, tarot readings geven én schrijven, dan had ik je helemaal voor gek verklaard.

Vijf jaar geleden was ik namelijk een jonge, gezonde, rationele, ambitieuze moeder die er een drukke baan als communicatietrainer en coach van werkzoekenden op nahield. Tot de dag dat ik besmet werd met een mycoplasma pneumoniae bacterie. Na maandenlange antibioticabehandelingen kon ik letterlijk niets meer, buiten hoesten dan. En toen begon mijn avontuur: een zoektocht naar genezing…én overleven als moeder van twee kleine kinderen. Want wanneer je je elke dag uit bed moet slepen alsof je overreden bent door een vrachtwagen, wanneer je elke vezel in je lijf voelt, wanneer makkelijk ademen zonder hoesten niet meer vanzelfsprekend is, wanneer je elke inspanning zwaar moet bekopen, wanneer je extreem gevoelig wordt voor geluid en geuren en wanneer ontelbare andere symptomen opduiken, dan verandert je leven op z’n zachtst gezegd niet ten goede.

Mijn zoektocht werd een lange tocht langs artsen, behandelaars en therapeuten om uiteindelijk te weten te komen dat ik M.E./cvs had. De internist noemde mijn ziekte liever het ‘hypersensitiviteitssyndroom met chronische hoest en chronische vermoeidheid’ omdat hij dacht dat de maatschappij mij anders niet serieus zou nemen. Met een diagnose alleen ben je helaas niet veel als er geen medicijnen of kant-en-klare oplossingen voor bestaan. Dus ging ik op zoek naar die oplossing, de heilige graal van genezing. Tijdens mijn zoektocht besefte ik pas hoe hard het leven van iemand met een chronische ziekte is. Het is niet makkelijk om met alle emoties van ziek zijn om te gaan én daarbij nog eens hard aan je herstel te werken. Wat mij het meest frustreerde was dat als artsen het antwoord niet hadden, ze de ziekte in de ‘psychische hoek’ duwden. Het voelde een beetje als in de steek gelaten worden. Gelukkig nam de psycholoog mijn ziekte wel serieus en hielp hij mij om de emoties (rond hoe mijn omgeving met mijn ziekte omging) te verwerken.

Uiteindelijk vond ik antwoorden en balans door het neuroplasticiteitsprogramma van Gupta uit Londen, dat zorgde voor heling en een grote afname van klachten.

Ben ik dan nu genezen? Ik beschouw mezelf alleen nog als ziek wanneer ik me vergelijk met gezonde mensen of wanneer ik brieven krijg waarin staat dat ik afgekeurd ben. Toch heb ik eindelijk balans en een prettig leven waarvoor ik ontzettend dankbaar ben. Want ik leef en werk op mijn eigen tempo terwijl ik luister naar de signalen van mijn lichaam. Ik werk twee uur per dag (soms niet of minder op mindere dagen) en bepaal zelf wat lukt en wat niet.

Wat was het nu wat mij hielp om me beter te voelen? Met stip op één staat het tot rust brengen van mijn systeem. Dit deed ik hoofdzakelijk door middel van goed doseren, dagelijkse meditaties (wel twee tot drie keer) en ademhalingsoefeningen. Daarnaast heeft acceptatie en mildheid me erg geholpen. Wat ook heeft bijgedragen is een positieve mindset (niet te verwarren met toxische positiviteit) en dankbaarheid. Het klinkt zweverig, maar het werkt zo helend. Ook deed ik elke dag bijzondere neuroplasticiteitsoefeningen, die me heel erg hielpen om mijn klachten te laten afnemen. Helaas is neuroplasticiteit iets te complex om in een alinea van een blog te gieten.

Zijn dit nu allemaal tovermiddeltjes? Ik beschouw het liever als kleine puzzelstukjes, die samen een mooi geheel vormen. Iedereen zal zijn eigen puzzelstukjes bij elkaar moeten zoeken, want elk lichaam en elke ziekte is anders. Echter, iedereen heeft volgens mij wel baat bij acceptatie, goed doseren, mildheid en dankbaarheid.

De laatste jaren schreef ik twee boeken. Queeste is mijn eerste boek vol humor en cynisme over mijn zoektocht naar genezing. Het boek dient vooral als (h)erkenning voor mensen die hetzelfde meemaken. Ervaringsverhalen zijn nodig omdat ze steun geven (en wie weet zelfs tips).

Mijn tweede boek, Happy Ziek, is een originele zelfhulpgids die je de weg wijst naar een aangenaam leven wanneer je niet meer kunt werken door ziekte. Het behandelt talloze veelvoorkomende thema’s als acceptatie, emoties, omgevingsfactoren, doseren, assertiviteit en zoveel meer. Ik schreef het boek dat ik zelf had willen lezen toen ik net ziek werd en hoop daarmee anderen te inspireren om het beste uit hun leven te halen. Want iedereen heeft recht op een fijn leven, ook als je ziek bent.

Ik wens iedereen die het pad van een chronische ziekte moet bewandelen veel mildheid en zelfliefde toe. Laat je leiden door hoop, er zijn altijd mogelijkheden om je leven lichter te maken.

Liefs, Iris Scheys (37 jaar)

Meedoen?

Herken jij je in het verhaal van Iris, wil je iets vragen of reageren? Plaats dan hieronder een reactie. Zorg er voor dat je altijd respectvol blijft en elkaars krachten stimuleert. Beledigende of kwetsende reacties worden verwijderd. Je mag Iris ook benaderen via @iris_scheysNote: Wil jij het boek van Iris ‘Happy Ziek’ winnen? Dat kan via de instagram van @psycholoogtogo.

Wil je ook een persoonlijk verhaal insturen? Dat kan! Stuur een mail met jouw verhaal naar dorianne@psycholoogtogo.nl. Je kunt gebruik maken van de volgende leidraad: start met wie jij bent, deel daarna jouw verhaal (hetgeen waar je mee worstelt/tegen aan loopt) en sluit af met jouw boodschap of tips/advies aan de lezer. Optioneel mag je een een foto toevoegen. Geef ten slotte aan of je anoniem wil blijven of niet.


← terug naar het overzicht

Plaats een reactie