Emma over leven met dwang

Mijn naam is Emma en ik heb mijn boek ‘Storm in mijn gedachten’ geschreven omdat ik overal om mij heen merk dat er nog steeds een taboe rust op mentale gezondheidsklachten. Ik vind het niet oké en verdrietig dat deze taboes er nog steeds zijn. Bovendien bestaan er een hoop onterechte vooroordelen. 

Als je zoals ik dwang hebt gehad, ben je natuurlijk niet meteen compleet gek. Je kon nog steeds goed met mij praten, mijn hoofd deed alleen zeer rare dingen met me. Het was iets dat ik had, niet iets dat ik ben. Ik vind het heel belangrijk dat er meer begrip komt voor mentale ziektes. Hier wil ik ook mijn steentje aan bijdragen door middel van mijn Nederlandse en Engelse boek. 

Dwang was voor mij een slopende ziekte, iets dat je niemand gunt. 24/7 aan staan en bezig zijn met nadenken en allerlei handelingen uitvoeren. Geen rust hebben, ‘s nachts vaak nachtmerries hebben. Er alles aan doen totdat het zou kloppen in mijn hoofd, dit gebeurde alleen nooit. Dus je kunt je misschien voorstellen hoe slopend en vermoeiend dat is. Ik was mezelf niet meer. Ik was weggevaagd en de dwang nam alles over. Bij mij was het heel erg gericht op hygiëne. Op zoveel dingen in mijn leven had ik geen invloed en controle, de maat was vol. Mijn limiet was bereikt. 

Ik kwam erachter dat ik last had van dwang op het moment dat ik bij een callcenter werkte, wat ik puur deed uit nood. Ik merkte dat ik steeds meer gedachten begon te ontwikkelen met betrekking tot hygiëne. Ik merkte mijn enorme behoefte aan controle. Ik zocht naar een manier om met het leven om te kunnen gaan. Ik zat niet goed in mijn vel en voelde me eenzaam en onbegrepen. Ik was niet blij met mijn leven hoe het was. Op het moment dat ik ontslagen werd, kreeg ik kortsluiting in mijn hoofd. En vanaf toen werd mijn smetvrees heel ernstig. 

Therapie (cognitieve gedragstherapie) en medicatie heeft mij geholpen. Ik had wekelijks 45 minuten therapie. Tijdens therapie werkten we een lijst af met handelingen die ik misschien zou kunnen minderen. Beginnend met het zogenaamd makkelijkste terwijl dat natuurlijk niet helemaal het goede woord is. Vervolgens schreef ik over deze gebeurtenis, mijn gedrag, gevoelens en gedachten erbij en het gevolg. Ook wel het 5-G schema genoemd. Het heeft mij ook geholpen weer tijdelijk bij mijn ouders te gaan wonen. Hierdoor was ik niet alleen en konden zij mij ook een beetje in de gaten houden. Soms hielp het ook om over mijn dwanggedachten te praten, ook al was het voor de ander soms maar moeilijk voor te stellen. Steun vinden bij iemand is heel belangrijk. 

Ik leerde om mijzelf bepaalde vragen te stellen. Zoals: “Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Hoe reëel is deze gedachte?” Inmiddels ben ik ook in staat om helderder en logischer na te denken. Daar gaat veel tijd overheen. Het is een proces. Daarbij is het altijd heel belangrijk om met therapie te kijken waarom nou juist jij dwang hebt ontwikkeld. Wat is er daarvoor allemaal gebeurd? Zijn daar oorzaken te vinden.

Herstellen is echt mogelijk, ook al is de weg lang. Op dit moment, zo’n zes jaar na mijn therapie, kan ik zeggen dat het al veel beter met me gaat. Van dwang heb ik nog maar in beperkte mate last. Mijn leven is weer leefbaar en ik kan weer normaal functioneren. Het is een groot verschil. Dwangklachten hebben nu nog een kleine invloed op mijn leven. Als ik minder lekker in mijn vel zit, dan kan het zijn dat ik weer vatbaarder ben voor de dwang. Zo heb ik op een bepaalde vakantie wel eens een terugval gehad, in 2018. Een best wel serieuze terugval. Ik vond dit heel eng. Maar na een tijd is het ook weer beter gegaan toen ik eenmaal weer beter in mijn vel zat. Dan gaat mijn dwang veel meer naar de achtergrond.

Mijn boodschap aan jou is praat er met iemand over. Ook al heb je het idee dat niemand het zou begrijpen. Zoek iemand die je kan steunen en die er voor je kan zijn. Hij of zij kan met je meedenken. Het is heel eenvoudig om je te schamen, maar hoe meer je je schaamt, hoe sterker de dwang kan worden, door niet te uiten wat er allemaal in je hoofd gebeurt. Ik zou wensen dat jij je niet schaamt, je bent je gedachten niet, je hebt ze. Je doet het alleen maar je bent niet alleen. Je bent niet de enige. 

Meedoen?

Herken jij je in het verhaal van Emma, wil je iets vragen of reageren? Plaats dan hieronder een reactie. Zorg er voor dat je altijd respectvol blijft en elkaars krachten stimuleert. Beledigende of kwetsende reacties worden verwijderd.

Wil je ook een persoonlijk verhaal insturen? Dat kan! Stuur een mail met jouw verhaal naar dorianne@psycholoogtogo.nl. Je kunt gebruik maken van de volgende leidraad: start met wie jij bent, deel daarna jouw verhaal (hetgeen waar je mee worstelt/tegen aan loopt) en sluit positief af met jouw boodschap of tips/advies aan de lezer. Optioneel mag je een een foto toevoegen bij jouw verhaal. Geef ten slotte aan of je anoniem wil blijven of niet.


← terug naar het overzicht

Plaats een reactie